Rozpamiętywanie zdecydowanie nie należy do najlepszych rzeczy na tym świecie.

Mimo wszystko chcę pamiętać. Pamiętam. Pamiętam jak pierwszy raz ją poznałem.... albo może powinienem pisać tak, jakby te słowa były kierowane tylko do Niej? Może wtedy byłoby mi nieco lżej i dużo lepiej. Wtedy może w pewny sposób byłyby to słowa wypowiadane przez moje usta. Nie tylko wyklepane na klawiaturze już kilkuletniego laptopa, na którego sam sobie zapracowałem. Więc może zacznę raz jeszcze.

Pamiętam. Pamiętam jak pierwszy raz Cię poznałem. Jak siadłaś obok mnie na wykładzie z anatomii. Być może siadłaś tam dlatego, bo nie miałam za dużego wyboru, niekoniecznie dlatego, że chciałaś. W końcu to kierunek lekarski, dużo chętnych, dużo ludzi, dużo zamieszania, dużo rywalizacji. Każdy pragnie być tym najlepszym. Może nie od samego początku, nie od razu. Ale jeśli chce się być zauważonym... Siadłaś obok mnie. nie pytając się o nic. Powinienem z Tobą rywalizować o dużo lepsze oceny i rekomendacje rektorów wykładających?  Chyba nie umiem. Nie zostałem tego nauczony. Nie miał mnie kto tego nauczyć, bo zanim Ciebie poznałem, nie miałem tak na prawdę nic.

Kiedy byłem dzieckiem, słyszałem głosy. Niektóre śpiewały, inne krzyczały. Potrafiłem siedzieć godzinami gapiąc się w otwarte płomienie (zapalonej świecy). Coś w nich miało moc. Ledwie mogłem odwrócić od nich wzrok.... Kiedy byłem mężczyzną myślałem, że się skończyło. Tak na prawdę nic się nie kończy. Koniec to nowy początek czegoś innego.

Do następnego tygodnia, może nieco więcej. Sesja wyzywa mnie na wojnę.